گستره كتاب

کتاب؛ مثل اقیانوس بیکرانی است که ناشناخته های بسیاری دارد و هر کس به فراخور حالش دل به ژرفای آن می سپارد و با انبانی پُر باز می گردد. در این دریای عمیقِ معرفت، گوهرهای نابی وجود دارد که تنها تلاشگران چیره دست می توانند به آن دست بیابند.

ميراث ماندگار

کتاب میراثی ماندگار و پدیده ایی شکوهمند و با ارزش است که زندگی بشر را روشن می کند و خداوند بزرگ معجزه ابدی آخرین فرستاده اش را کتاب قرار داد؛ کتابی که سرآمد همه کتاب هاست. آیین آسمانی ما، پرچمدار کتاب و کتابخوانی است. اگر در تاریخ اسلام کاوش کنیم، این حقیقت را که اسلام، دین اندیشه و معرفت، آیین دانش و معنویت است به روشنی در می یابیم. ما وارث نظام گران بها و فرهنگ پویا و تمدن والای اسلامی هستیم، تا به چه میزان با برخورداری از آثار مکتوب در راه احیای این فرهنگ بکوشیم.

کاروان می آید از شهر دمشق

بر سر خاک شه سلطان عشق

کاروان با خود رباب آورده است

بهر اصغر (ع) شیر و آب آورده است

کاروان آمد ولی اکبر (ع) نداشت

ام لیلا شبه پیغمبر (ص) نداشت

کاروان آمد ولی شاهی نبود

بر بنی هاشم دگر ماهی نبود …

باز در جان جهان یکسره غوغاست حسین (ع)

این چه شوری است که از یاد تو برپاست حسین (ع)

تا قیامت نرود نقش تو از لوح ضمیر

حیرتم گشت، بگو این چه معماست حسین (ع)

راهیان حرم قدس تو با شهپر عشق

همه رفتند و جهان محو تماشاست حسین (ع)

گر نه خون تو ثمر داد به میدان بلا

این همه شور شهادت به چه معناست حسین (ع)

(بهمن صالحی)

«درسی که اربعین به ما می دهد این است که باید یاد حقیقت و خاطره شهادت را در مقابل طوفان تبلیغات دشمن زنده نگه داشت. شما ببینید از اول انقلاب تا امروز، تبلیغات علیه انقلاب و امام و اسلام و این ملت، چه قدر پرحجم بوده است. چه تبلیغات و طوفانی که علیه جنگ به راه نیفتاد؛ جنگی که دفاع و حراست از اسلام و میهن و حیثیت و شرف مردم بود. ببینید دشمنان علیه شهدای عزیزی که جانشان یعنی بزرگ ترین سرمایه شان را برداشتند و رفتند در اه خدا نثار نمودند، چه کردند و مستقیم و غیر مستقیم با رادیوها و روزنامه ها و مجله ها و کتاب هایی که منتشر می کردند، در ذهن آدم های ساده لوح در همه جای دنیا چه تلقینی می توانستند بکنند.»

(بیانات مقام معظم رهبری 29/06/68)

همزمان با ايام عزاداري اربعين حسيني، سه نفر از طلاب خواهر مدرسه علميه حضرت فاطمه الزهراء (س) آمل به كربلاي معلي مشرف شدند.

در همين راستا مراسم بدرقه اي از سوي مدرسه براي اين زائران همراه با چاووشي خواني يكي از طلاب، برگزار شد و اين زائران عزيز با بدرقه دوستان و مسئولين مدرسه و درخواست التماس دعا و زيارت به نيابت از بقيه، راهي اين سفر معنوي و پربركت شدند.

به اميد تشرف همه آرزومندان در آينده اي نزديك …..

شنبه:

با زنم دعوایم شد. احساس کردم دیگر طاقت نیش و کنایه هایش را ندارم.

یک شنبه:

اداره پر شده بود از بازرس. یکی از آن ها سرش خلوت بود. دویدم طرفش. زیراب همکارم را زدم. تلافی سال پیش که گزارش کم کاری من را به رئیس داده بود.

دوشنبه:

زندگی برایم شده جهنم. قسط ها عقب افتاده و پسر کوچکم تب دارد. حوصله گریه هایش را ندارم. بیرون می زنم شاید با یه نخ سیگار کمی آرام بگیرم.

سه شنبه:

دیگر حوصه نوشتن ندارم. داشتم می نوشتم که دخترم دستم را خط زد. از دستم در رفت و محکم زدم …

چهارشنبه:

ترافیک سنگین بود. از هرچی بدم میاد سرم میاد. یه بوق زدم که زودتر برود. چراغ داشت قرمز می شد. آن قدر صبر کرد که  … من هم سرم را آوردم بیرون و هرچی از دهنم در می آمد …

پنج شنبه و بقیه روزها هم همین طور است.

***********************************************

گاهی بیشتر از زیاد شنیدن، باید یک جمله شنید و کمی فکر کرد:

«سَلامٌ عَلی قَلبِ زِینبِ الصَّبور».

امام علی علیه السلام فرمودند: «اگر صبر کنی، به مقام و منزلت نیکان می رسی و اگر بی تابی کنی، آن تو را به آتش وارد می کند.»

(غررالحکم.ج3.ح3713)

متاب امشب ای ماه!

امشب غمگین ترین ماه، آسمان دنیا را تماشا می کند.

آسمان! چه دلگیری امشب؛ گویی غمِ مصیبتی به گستردگی زمین، قلبت را می فشرد.

امشب، فرشته های سیاه پوش، بال در بال هم، فوج فوج به زمین می آیند و ترانه غم می سرایند.

در و دیوار خرابه، از اندوه زینب (س) بر سر و سینه می کوبند.

امشب، چشمه های آسمان از گریه خونین زینب (س) خون می بارد و چهره زمین از وسعت اندوه، تاریک است.

متاب امشب ای ماه، متاب!

هیچ می دانی امشب، گیسوان پریشان رقیه (س) به خواب کدامین نوازش رفته است؟

متاب که دردهای آشکار بسیار است.

متاب که زخم های بی شمار بسیار است.

متاب که دل پر شرار زینب (س) به شراره جدایی نازنینی دیگر، در سوز و گداز است.

متاب که امشب خرابه ی شام، از داغ سه ساله ی گل حسین (ع) تیره ترین خرابه دنیاست.

متاب ای ماه، متاب!

(فاطمه سه ساله، ویژه نامه شهادت حضرت رقیه سلام الله علیها)

در این نشست، ابتدا طلاب با تلاوت قرآن، قرائت متن ادبی و خواندن شعر دسته جمعی، سالروز شهادت حضرت رقیه (س) را گرامی داشتند.

سپس خانم افسانه مهدیان؛ استاد اصول و از طلبه های بسیجی و فارغ التحصیل و موفق مدرسه به معرفی خودشان پرداخته و بیان داشت: در سال 85 وارد مدرسه علمیه حضرت فاطمه الزهراء (س) آمل شدم و پس از اتمام مقطع سطح دو، هم در مقطع سطح سه و هم در مقطع کارشناسی ارشد رشته فقه و مبانی حقوق قبول شدم که به دلیل برخی از مشکلات، ادامه تحصیل در دانشگاه را انتخاب کردم.

وی گفت: هرچند قبل از آمدن به حوزه، در دانشگاه درس خوانده بودم اما از دروس دانشگاه اقناع نشده و تصمیم گرفتم وارد حوزه علمیه شوم.

خانم مهدیان با اشاره به این که طلاب باید از تمام فرصت های خود استفاده نمایند افزود: در طول دوران تحصیل در مدرسه علمیه، با وجود داشتن فرزند کوچک، از تمام ساعت های روز استفاده نموده و توانستم در اولین دوره المپیاد علمی مدارس علمیه خواهران، رتبه اول کشوری را کسب نمایم.

این طلبه موفق مدرسه علمیه خواهران آمل با تأکید بر این که برای موفقیت در مراحل تحصیل باید اموری را مدنظر قرار داد، تصریح کرد: اولین قدم برای موفقیت، برنامه ریزی است و بعد از آن باید آینده نگری داشته و هدف خود را از تحصیل در حوزه مشخص نماییم.

وی گفت: پس از تعیین هدف، باید در راه رسیدن به آن سعی و کوشش نمود که در روایات نیز برداشتن برنامه ریزی و تلاش در مراحل مختلف زندگی، تأکید شده است.

خانم مهدیان قدم بعدی در موفقیت یک طلبه را داشتن پشتکار و اراده دانسته و اظهار داشت: وقتی شما تصمیم گرفتید به حوزه علمیه وارد شوید و هدف را مشخص نمودید، باید در راستای آن اراده و پشتکار داشته باشید تا در بین راه، خسته و پشیمان نشوید. هم چنین نباید مطالعه دروس را به عقب بیندازید و به شب های امتحان موکول کنید که آن وقت پشیمانی فایده ای نخواهد داشت.

به مناسبت فرارسیدن هفته تربیت بدنی، مراسم گرامی داشتی در مدرسه علمیه حضرت فاطمه الزهراء (س) شهرستان آمل برگزار شد.

در این مراسم، خانم مهربان؛ مدیر مدرسه علمیه خواهران آمل بیان داشت: مسئله ورزش و تقویت نیروی جسمانی هم در کلام بزرگان دین آمده و هم خداوند متعال در آیاتی از قرآن کریم به این امر اشاره نموده است.

وی گفت: وقتی انسان در سن جوانی است باید به تقویت نیرو و قدرت بدنی خود بپردازد چرا که وقتی سن فرد از 40 سال گذشت، اگر از قدرت بدنی بالایی برخوردار نباشد، نیرویش به تحلیل رفته و نمی تواند به طور کامل از عبادات بهره معنوی ببرد.

خانم مهربان با اشاره به اهمیت ورزش بانوان از نظر کارشناسان، تصریح کرد: ضرورت ورزش برای بانوان بیشتر است زیرا اگر می خواهیم نسل سالم، فعال و بانشاطی در آینده به جامعه تحویل دهیم، باید مادران سالم و با نشاط داشته باشیم.

وی افزود: با توجه به این که روح، تابع جسم است، اگر جسم توان کافی نداشته باشد، روح هم خسته و کم توان می شود. پس باید جسم را تقویت نمود و به این مسئله اهمیت داد.

مدیر مدرسه علمیه خواهران آمل در پایان تأکید کرد: طلاب باید ورزش را جزء برنامه های هر روز خود قرار داده و یک زمانی را به انجام ورزش و نرمش اختصاص دهند.

قابل ذکر است که در ابتدای این مراسم، خانم بناگر؛ مربی آموزش نظامی و ورزش مدرسه، چند حرکت ورزشی را آموزش داده و طلاب هماهنگ باهم این حرکات را انجام دادند.

سلام بر تو اي حسين (ع) آن گاه كه زينب (س) به دنبال تن بي سرت سراسيمه مي رفت …

سلام بر تو اي حسين (ع) آن گاه كه سر پاكت را بر نيزه گرفتند.

و آن گاه كه ستاره هاي آسمان از ديدنت خجل زده شدند.

و آن گاه كه خاك از پستي خود خجالت كشيد و

آن وقت كه تو را در آغوش گرفت، رويش سياه شد و به رويش نياورد …

و آن وقت كه بادها از شرم، تن بي سرت را لمس نكردند …

و آن گاه كه خورشيد از عزاي تو سياه پوش شد و كسوف گرفت و ستاره ها ساكت شدند …!

و آن گاه كه سنگ غرورش را به زير گرفت و برايت اشك خون ريخت …!

كدامين اشك و سوز براي توست؟

كدامين خاك و گِل برازنده توست؟

هر سخن گويم، حسين (ع) از غم توست!

كدامين كاغذ و كدامين خط و كدامين قلم پايان توست؟!

(طلبه پايه دوم؛ مهسا عظيمي خوشرودي)

نشست ائمه جماعات مدارس با حضور خواهران طلبه ای که به عنوان ائمه جماعات درمدارس حضور می یابند در مدرسه علمیه حضرت فاطمه الزهراء (س) آمل برگزار شد.

در این نشست حجت الاسلام و المسلمین کاوه؛ مسئول ائمه جماعات اداره آموزش و پرورش شهرستان آمل بیان داشت: ائمه جماعات مدارس باید ویژگی هایی داشته باشند که اولین آن ها انتقادپذیر بودن است. باید انتقادها را قبول کرد البته این گونه نباشد که هرچه طرف مقابل گفت، بپذیرند.

وی گفت: امام جماعت باید حامی محرومان بوده و نرم خو، مهربان و دلسوز باشد چرا که پیامبر اکرم (ص) اگر کارشان پیش می رفت به دلیل محبت ایشان به اطرافیان بوده است.

حجت الاسلام کاوه با اشاره به این ائمه جماعت مدارس باید متواضع و باگذشت باشند تصریح کرد: شایسته است که برای مومنین بال و پر خود را پهن کرده و با عدالت و صداقت با دیگران رفتار نمایند که خصوصا در کار تبلیغی، صداقت ضرورت دارد.

مسئول ائمه جماعات اداره آموزش و پرورش آمل در ادامه، بخشی از مشکلات ائمه جماعات را مطرح کرد و گفت: در حال حاضر 60 مدرسه دخترانه در شهرستان آمل دارای امام جماعت خواهر هستند که ما درصدد هستیم این تعداد را افزایش دهیم. هم چنین ائمه جماعت نیز باید تلاش نمایند تا با مدیران مدارس رابطه بیشتر و صمیمی تری برقرار نمایند تا حضور ائمه جاعات در مدارس سطح شهر افزایش یافته و پاسخ گوی نیاز دانش آموزان باشند.

همزمان با فرا رسیدن روز دوازدهم ماه محرم و شهادت امام سجاد (ع) نشست ” تزکیه نفس و نقش آن در زندگی انسان” در مدرسه علمیه حضرت فاطمه الزهراء (س) آمل برگزار شد.

در این نشست خانم یزدان پناه؛ استاد، مشاور و عضو هیئت امناء مدرسه ضمن تسلیت این ایام بیان داشت: همه انبیاء (ع) برانگیخته شدند تا اخلاق پاک را در جان ها به وجود بیاورند؛ همان گونه که رسول خدا (ص) فرمودند: «إنی بعثت لأتمم مکارم الأخلاق».

وی گفت: بر اساس قرآن کریم، حضرت ابراهیم (ع) از خداوند تعلیم علم و تزکیه را درخواست می کند و پیامبر اکرم (ص) نیز از خداوند ابتدا تزکیه را طلب می کنند و بعد علم را.

خانم یزدان پناه با اشاره به کلام علامه طباطبایی در توضیح این مطلب، تصریح کرد: بنا به فرموده علامه طباطبایی، دلیل این که ابتدا رسول خدا (ص) تزکیه را درخواست کردند این بود که اگر قرار است روش ایشان اجرا گردد، تا وقتی تزکیه نباشد، تعلیم کتاب خدا و حکمت ممکن نخواهد بود.

استاد مدرسه علمیه خواهران آمل با تاکید بر این که تزکیه نفس فقط با عبادت حاصل نمی شود، اظهار داشت: انسان در عین حال که با اجتماع و با افراد خانواده ارتباط داشته و با مسائل و مشکلات برخورد می کند، باید خودش را حفظ کرده و در دیگران نیز تاثیر بگذارد.

وی در ادامه گفت: از جمله آثار تزکیه نفس، تقویت ایمان است یعنی انسان به سمت خوبی ها و فضائل برود تا ایمانش تقویت گردد.

وی تصریح کرد: حُسن خُلق، مجموعه ای از ملکات فاضله و نیکی هاست که وقتی در انسان تثبیت شد، موجب تقویت ایمان و دینداری فرد شود.

خانم یزدان پناه در پایان تاکید کرد: همه انبیاء گذشته اخلاق مدار بودند اما پیامبر اکرم (ص) مبعوث شدند تا اخلاق حسنه را به نهایت و کمال برسانند.

همزمان با فرارسیدن ماه محرم و ایام عزاداری سرور و سالار شهیدان؛ اباعبدالله الحسین (ع) و یاران باوفایشان، مراسم گرامی داشت تاسوعای حسینی در مدرسه علمیه حضرت فاطمه الزهراء (س) آمل برگزار شد.

در این مراسم که با حضور طلاب و خانواده هایشان، مسئولین مدرسه و بانوان سطح شهر برگزار شد، خانم علمدار؛ استاد مدرسه، حافظ و مفسر قرآن و نهج البلاغه در خصوص اهمیت نهضت سیدالشهداءسخنراني نمودند.

هم چنين در این مراسم کلیپ هایی به مناسبت ماه محرم پخش گردید و خانم شالیکار؛ از طلاب مدرسه در ذکر مصیبت اهل بیت (ع) مداحی نمودند. در پایان مراسم نیز نماز جماعت ظهر و عصر اقامه گردید و حضار نهار روز تاسوعا را را در همین مدرسه صرف نمودند.

 امام صادق علیه السلام فرمودند:

«… هیچ چشمی و هیچ اشکی نزد خدا محبوب تر از چشمی که بر او (امام حسین علیه السلام) گریه می کند نیست و هیچ گریه کننده ای بر او نمی گرید مگر این که با فاطمه زهرا (س) تقرب و پیوند برقرار کرده و او را شادمان می گرداند و نیز با رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم پیوند برقرار و حق ما را ادا کرده باشد

و هیچ بنده ای محشور نمی شود مگر این که چشمانش گریان باشد به جز گریه کنندگان بر جدم حسین علیه السلام که همانا محشور می شند در حالی که چشمانشان روشن است و بشارت به بدرقه شان می آید و شادی از صورتشان نمایان است و در حالی که خلایق در هول و هراس و در معرض حسابند، آن ها در امانند و زیر عرش هم صحبت حسین علیه السلام هستند و در سایه عرش از بدی روز حساب بیمناک نیستند.

به آن ها گفته می شود که وارد بهشت شوید (اما آن ها) ابا می کنند و هم نشینی و هم صحبتی با او را ترجیح می دهند. سپس حوریان و غلامان بهشتی در پی آن ها فرستاده می شوند و (به آن ها می گویند) که ما مشتاق شماییم (اما ایشان) حتی سرهایشان را برای آن ها بلند نمی کنند به خاطر شادی و سروری که از مجالست با حسین علیه السلام درک کرده و چشیده اند.»

(مستدرک الوسائل.ج 10.ص 314)

به منظور گرامی داشت هفته دفاع مقدس و تجلیل از مقام شهدا، مراسمی به همین مناسبت در مدرسه علمیه حضرت فاطمه الزهراء (س) شهرستان آمل برگزار شد.

در ابتدای این مراسم، خانم موسوی؛ از طلاب مبلغ مدرسه دقایقی به مداحی و ذکر مصیبت ایام سوگواری شهادت آقا امام حسین (ع) پرداختند و سپس خانم صفرپور؛ از طلاب فارغ التحصیل مدرسه و همسر شهید مدافع حرم؛ مصطفی زال نژاد در خصوص اهمیت دوران دفاع مقدس بیان داشت: جنگ تحمیلی 8 ساله برای جوانان کشور ما فرصتی شد تا روحیه انقلابی آن ها بارور شده و اعتماد به نفسشان افزایش یابد.

وی با اشاره به این که عده ای معتقدند دوران جنگ تحمیلی خاطراتی جز درگیری، خونریزی و کشتار چیزی نداشت، تصریح کرد: ما در این دوران 8 ساله شروع کننده جنگ نبودیم بلکه دفاع کردیم و به همین جهت به عنوان دفاع مقدس نامیده می شود. برخلاف نظر برخی افراد، این دوران موجب بارور شدن روحیه انقلابی و جهادی رزمندگان و جوانان ما شده بود و امروزه نیز مناطق جنگی به عنوان یک دانشگاه برای ما محسوب می گردد.

خانم صفرپور با تأکید بر این که در این زمان نیز راه دفاع مقدس در جبهه های مقاومت اسلامی دنبال می شور اظهار داشت: دفاع از حریم اسلام مرز نمی شناسد و هرجای دنیا باشد باید احساس وظیفه کرد و از اسلام دفاع نمود.

وی گفت: دفاع از حریم اهل بیت (ع) و حضور جوانان ما در کشورهای اسلامی همان مسیر دفاع مقدس بوده و همان هداف را به دنبال دارد. یک زمانی در داخل کشور از اسلام دفاع می شد و اکنون در سوریه و عراق این راه ادامه دارد که چه بسا این امر نشانه اقتدار ایران اسلامی بوده و اگر این کار صورت نمی گرفت باید داخل کشور خودمان با دشمنان مقابله می کردیم.

همسر شهید مدافع حرم در ادامه سخنانشان ضمن بیان خاطراتی از شهید زال نژاد تأکید کرد: همه شهدا به همسر و فرزندان خود علاقه مند بودند اما عشقی بالاتر در وجودشان بود که از همه چیزشان گذاشتند و در راه دفاع از حرم اهل بیت (ع) قدم نهادند.

وی گفت: شهدا در تمام زمینه ها نمونه بودند و اخلاق و رفتارشان زبانزد همه بود. آن ها انتخاب شده خداوند و به فرموده مقام معظم رهبری (مد ظله العالی) اولیاء الله هستند.

شب عاشورا صحرای کربلا اگر کسی چشم هایش را می بست و فقط گوش می داد صدای زنبور می آمد! انگار کندویشان نزدیک باشد.

شب عاشورا صحرای کربلا اگر کسی خوب نگاه می کرد، خیمه های یاران امام حسین علیه السلام را می دید که از آن ها صدای زمزمه می آید؛

مناجات قرآن، نماز، راز و نیاز.

شب عاشورا خیمه های حسینی چه آرامشی داشت؛

آرامش قبل از طوفان!

سپهر چشم من خسته حال بارانیست

به دور خیمه علمدار در نگهبانی است

شبی دگر ز سفر مانده، جمعمان جمع است

فضا صمیمی و این شام، شام پایانی است

فضای سینه ام آکنده است از غم دوست

ز فرط عشق برادر دگر به دل جا نیست

یکی کفن به تن و دیگری حنا بسته

بساط عشق مهیا برای مهمانیست

هراس و هول گرفته دل مرا آری

هوای دیده زینب (س) عجیب طوفانیست

برای آن که نبیند حسین (ع) حال مرا

به زیر چادر من گریه نیز پنهانیست

حضرت عباس علیه السلام که آب آورد، بچه ها خوردند و سیراب شدند.

آرام شدند و خوابیدند. امام هم عباس (ع) را بغل کرد و بوسید.

عباس (ع) برگشت سر کاری که همه را مجاب می کرد آن قدر آرام باشند و خیالشان راحت باشد؛

نگهبانی خیمه ها، پشت خیمه ها قدم می زد. صدای قدم هایش را همه می شناختند.

صدای سُم اسبش را هم. دل نشین ترین صدای آن شب ها برای زن ها و بچه ها بود.

چرا ای غرق خون، از خاک صحرا برنمی خیزی؟

حسین (ع) آمد به بالینت، تو از جا برنمی خیزی؟

نماز ظهر را باهم ادا کردیم در مقتل

بوَد وقت نماز عصر، آیا برنمی خیزی؟

خیام کودکان خالی از آب است و پر از افغان

چرا سقای من! از پیش دریا برنمی خیزی؟

منم تنها و تن های عزیزانم به خون غلتان

چرا بر یاری فرزند زهرا (س) برنمی خیزی؟

شکست از مرگ تو پشتم برادر! داغ تو کُشتم

که می دانم دگر از خاک صحرا برنمی خیزی

به دستم تکیه کن برخیز با من در برِ زهرا (س)

چو می بینم ز بی دستی است کز جا برنمی خیزی

(سید رضا موید)

لحظه آخر علی (ع) خم شد گردن اسبش را گرفت. اسب شاید فهمیده بود علی (ع) می خواهد لحظه آخر عمرش را بین خانواده باشد.

سرعت گرفت. خون حضرت علی اکبر علیه السلام می ریخت روی صورت اسب.

چشم های اسب پر از خون علی (ع) شده بود. شاید که مسیر را اشتباه می رفت به دل دشمن.

شاید به همین خاطر علی (ع) را قطعه قطعه کردند!

شاید به همین خاطر امام حسین علیه السلام خودش را برگرداند و فریاد زد:

جوانان بنی هاشم بیایید

علی (ع) را بر در خیمه رسانید…

چون تو ای لاله در این دشت گلی پرپر نیست

و از این پیر جوان مرده کمانی تر نیست

دست و پایی، نفسی، نیمه نگاهی، آهی

غیر خونابه مگر ناله در این حنجر نیست؟!

در کنار توام و باز به خود می گویم

نه حسین (ع)! این تن پوشیده ز خون اکبر (ع) نیست

هرکجا دست کشیدم ز تنت، گشت جدا

از من آغوش پُر و از تو تنی دیگر نیست

دیدنی گشته اگر دست و سر و سینه تو

دیدنی تر از من و خنده آن لشکر نیست

استخوان های تو و پشت پدر هر دو شکست

باز هم شکر، کنار من و تو مادر نیست

(حسن لطفی)

دیگر کسی نمانده بود از یاران امام. خودشان می رفتند و می فرمودند: «کسی نیست مرا یاری کند؟»

و جوابی نمی آمد.

امام حسین (ع) آمد به خیمه ها. پسرش علی اصغر (ع) را خواست تا خداحافظی کند.

تشنگی اش را که دید او را گرفت و برد سمت میدان.

فرمود: «اگر به ما رحم نمی کنید و ما را دشمن می دانید، این بچه را بگیرید و سیراب کنید و برگردانید».

حرمله تیری به سمت علی (ع) نشانه گرفت و تیر گلوی پسر کوچک امام را پاره کرد.

امام خون علی(ع) را به آسمان پاشید و فرشته ها نگذاشتند قطره ای از خون به زمین بریزد.

و علی (ع) کوچک امام حسین (ع) هم سیراب شد …

تیر نگذاشت که یک جمله به آخر برسد

هیچ کس حدس نمی زد که چنین سر برسد

پدرش چیز زیادی که نمی خواست فرات!

یک دو قطره ضرری داشت به اصغر (ع) برسد؟!

خوب شد عرش، همه نور گلو را برداشت

حیف خون نیست بر این خاک ستم گر برسد؟

خون حیدر (ع) به رگش در تب و تاب است ولی

بگذارید به سن علی اکبر (ع) برسد

زیر خورشید نشسته، به خودش می گوید

تیز نگذاشت که یک جمله به آخر برسد

(علی رضا لک)

در دلم گفتم شهید آورده اند

آن درخت سرو و بید آورده اند

آهِ او جانم رهایی شد ز جان

با سرش گفتم یه شاهی شد عیان

ای شهید جانم به قربان سرت

سر بریدن با لب تشنه بَرت

در دل خاک نهادند پیکرت

خاک به گریه جا بگیرد سرورت

با تنی سالم نفس دادی عجل

من خیالم تو عمل کردی عمل

قاسم (ع) خواست برود و بجنگد؛ مثل برادرش، عموها و پسرعموهایش.

امام حسین (ع) که از سه سالگی سرپرستی قاسم (ع) را به عهده داشت، مخالفت کرد.

قاسم (ع) گریه کرد، به دست و پای امام افتاد اما امام حسین (ع) دلش نیامد به یادگار برادرش اجازه جنگیدن بدهد.

می فرمود: «قاسم (ع) بالغ نیست و برای جنگیدن بالغ، اجازه پدر لازم است.»

قاسم (ع) سراغ مادرش رفت و گفت: «همه پدر داشتند، رفتند و شهید شدند من اما …»

مادرش نامه ای داد دست قاسم (ع) که در آن امام حسن (ع) نوشته بود به برادر که قاسم (ع) را بپذیرد برای جان بازی و شهادت.

قاسم (ع) خوشحال شد. امام حسین (ع) کوتاه آمد…

مانده بود برود به سمت میدان جنگ و از امامش حمایت کند یا حرف همان امام را گوش کند و بماند در کنار خیمه ها، که صدای برادر، او را به خودش آورد: «خواهرم! عبدالله…»

زینب (س) سر چرخاند. عبدالله (ع)؛ پسر کوچک برادرش حسن (ع) می دوید به سمت میدان جنگ، برای همان چیزی که زینب (س) تردید داشت.

زینب (س) دوید و دست عبدالله را گرفت.

عبدالله (ع) اما تصمیمش را گرفته بود. خودش را رساند به عمو.

ابجر؛ پسر کعب شمشیر را برای امام حسین (ع) حواله کرده بود که عبدالله (ع) دستش را جلو آورد و گفت: «تو با عموی من چه کار داری ای ناپاک!»

شمشیر ناپاک اما دست پاک عبدالله (ع) را از پوست آویزان کرد.

عبدالله فریاد زد: «وای مادر!»

شهید سرافراز و قهرمان خوش آمدی!

چه زیبا و دلاورانه در راه دفاع از حریم اهل بیت علیهم السلام جان بازی کردی و جان شیرین خود را فدای عمه سادات نمودی.

شهید قهرمان!

به وطنت خوش آمدی اما چه قدر دیر!

خیلی وقت است که منتظرت هستیم؛ منتظر استقبال پرشور و بی نظیر و قدردانی از رشادت و صلابت پاسدار وطن.

هرچند نه با کلام و نه در عمل نمی توان آن گونه که شایسته است از تو سپاسگزاری نمود اما

برادر عزیز شرمنده ایم …

شرمنده علی کوچکت، شرمنده پدر و مادرت، شرمنده همسرت …

هرچه فکر می کنم نمی توانم باور کنم که چرا در دعاهایت به خداوند گفتی که شهادت بدون درد نمی خواهم!

چه قدر روحت بزرگ بود که این گونه دعا می کردی!

اما بالاخره آمدی…

آمدی و دوباره کوچه پس کوچه های شهر بوی عشق و شهادت گرفت.

و چه خوب زمانی آمدی؛ هفته دفاع مقدس، ماه محرم و ایام سوگواری سید و سالار شهیدان.

تقارن این همه زیبایی اتفاقی نیست!

حقاً که شعار «لبیک یا حسین علیه السلام» را به معنای واقعی تفسیر نمودی …

برادر دلاورم دعایمان کن!

دعایمان کن که هیچ گاه رشادت ها و جان فشانی های  شما را از یاد نبریم و شرمنده تان نباشیم …

(دل نوشته مدیر وبلاگ به مناسبت بازگشت شهید محسن حججی)

سرنوشت دختر و مادر چه قدر شبیه هم بود؛

هم فاطمه (س) مادرش را در کودکی از دست داد هم زینب (س).

هم فاطمه (س) بعد از مادرش سنگ صبور پدرش شد هم زینب (س).

هم فاطمه (س) وقت بلا و ابتلا سپر دفاع از امام زمانش شد هم زینب (س).

هم فاطمه (س) دو فرزندش را فدای امام زمانش کرد هم زینب (س).

بعید هم نیست؛ از چنین ماری، چنین دختری!

زن های مدینه برای تسلیت گفتن می آمدند پیش حضرت زینب سلام الله عليها.

حضرت زینب سلام الله عليها هم ماجرای کربلا و کوفه و شام را برایشان می گفت و آن ها هم گریه می کردند.

یک بار یاد حضرت رقیه (س) افتاد و فرمود: «وای! … مصیبت رقیه (س) در خرابه شام کمرم را خم کرد و موهایم را سپید».

آن روز مجلس ختم حضرت رقیه (س) بود توی خانه.

صحبت از موسی و طور ذوق عمرانی بس است

من پدر می خواستم، توضیح عرفانی بس است

روح کامل گشت و من هر روز لاغر می شوم

فصل تجرید است، از پیکر نگهبانی بس است

بوسه ای بر من بدهکاری ز وقت رفتنت

پس ادا کن قرض خود، این صبر طولانی بس است

شرح مویی که ندارم بیش از این از من مخواه

از پریشان حالی ام هر قدر می دانی بس است

هرچه خوردم زخم بود و زخم بود و زخم بود

دختر تو سیر شد از شام، مهمانی بس است

(محمد سهرابی)

سلام من به آقا، صاحب زمون ماها

به پیش وِ خم بومه، سر و تن و من بومه

آقا ظهور خوامه من، اذن دخول خوامه من

برو بَوین چی بَیه، میانمار و سوریه

کشتار مار و وَچه، با پیاله و کَچه

خِنه خراب کننه، وَچونِ خاک کننه

طفل و صغیر هرکدوم، بی نام و بی سر و نشون

در هر کجه دوُشِن، حرفی هم داشته بوشِن

سرِ جدا کننه، با دست و پا کننه

بَیته نوبل اون زنا، سر بَیه سر کرده ها

شیطون درس دِنه وِه، بازیچه آمریکا

ای شیطون باوفا، چی فکر کِنی از اما

اما مرید هستمی، ضد یزید هستمی

 یه روزی آقا اِنه، صد سر بالا اِنه

شمشیر ذوالفقاری، یارِ بیته حسابی

بیه فقیری شنه، مِه دربه دری شونه

(نرگس یزدانی؛ طلبه پایه دوم)

آن قدر از پشت بام ها سنگ به سر و صورت مسلم زدند که بی جان شد.

خودش هم شمشیر زیادی زده بود و نفسش بریده بود. تکیه داد به دیوار خانه طوعه.

خسته بودم اگرم دست به دیواری رفت

ورنه تکیه نکنم جز سر دیوار شما

عبیدالله پسر عباس وقتی دید مسلم گریه می کند گفت: کسی که برای ریاست و حکومت این کارها را که تو کردی بکند، وقتی به هدفش نرسد، دیگر نباید گریه کند.

مسلم جواب داد: «گریه من برای خودم نیست. برای حسین (ع) و خانواده اش است گریه می کنم که به آن ها نامه نوشته ام تا بیایند کوفه!»

حُر آمد و ايستاد روبروي امام حسين عليه السلام شرمنده و نگران.

گفت: من هماني هستم كه جلوي برگشتن تو را گرفتم و مجبورت كردم بيايي اين جا.

من فكر نمي كردم پيشنهاد تو را قبول نكنند و بخواهند با تو بجنگند.

اگر مي دانستم كار مي كشد به اين جا، هيچ وقت جلويت را نمي گرفتم.

حالا مي خواهم از كاري كه كردم توبه كنم. توبه من قبول مي شود؟

امام انگار خوشحال شده باشد فرمودند: «به خدا توبه ات قبول مي شود. حالا پياده شو!»

حُر كه بيشتر از اين تحمل شرمندگي نداشت گفت: من سواره باشم بهتر است. حالا اجازه بده سوار بجنگم كه بالاخره همه ما مجبوريم پياده بشويم!

امام هم فرمودند: «خدا رحمتت كند، هرطور خودت مي خواهي.»

و حُر رفت سمت سپاه كوفه …

شيخ جعفر شوشتري:

«كساني كه نام اين بزرگوار را مي شنوند و تغييري در حال خود نمي بينند، جداً نگران ايمان خود باشند! نام آقا امام حسين عليه السلام محك ايمان است.»

آيت الله سيد علي قاضي:

« در عزاداري و زيارت حضرت سيدالشهداء عليه السلام مسامحه ننمائيد. روضه هفتگي ولو دو سه نفر باشد، اسباب گشايش امور است و اگر هفتگي هم نشد دهه اول محرم ترك نشود.»