ابن اعثم می گويد:عبدالله بن ابومحلّ بن حزام برخاسته (به ابن زياد) گفت:فرزندان خواهر ما با حسين (ع) اند.چنان چه امان نامه ای برای ايشان بنويسی بر ما منت نهاده ای .عبيدالله بن زياد پذيرفت.عبدالله از جانب ابن زياد امان نامه ای برای عباس عليه السلام،جعفر و عثمان،فرزندان ام البنين نوشت.غلام عبدالله امان نامه را به ايشان ارائه داد.
آنان فرمودند:"برای ما امان نامه ی خدا از امان نامه ی ابن زياد بهتر است.”
نيز شمربن ذی الجوشن آمد تا در برابر لشكرگاه امام عليه السلام ايستاد و با صدای بلند فرياد زد:فرزندان خواهر ما،عبدالله و جعفر و عباس بن ابی طالب عليه السلام كجايند؟
امام حسين عليه السلام فرمودند:«به او اگرچه فاسق است پاسخ دهيد كه او از دايی های شماست.»
آنان ندايش كردند:"چه می خواهی؟”
گفت:فرزندان خواهر! شما در امانيد.خود را با برادر خود حسين (ع) به كشتن ندهيد و به فرمان يزيد درآييد!
عباس بن علی عليه السلام فرمودند:"مرگ بر تو ای شمر! خدا تو و اين امان نامه ات را لعنت كند! ای دشمن خدا! آيا دستورمان می دهی در فرمان اين لجوج حق نشناس درآييم و دست از برادر خود حسين عليه السلام برداريم؟!
شمر خشمگين به سپاه خود برگشت.
(اعيان الشيعه.ج1.ص600)