« یاد خدا ، نجات از گرداب تنهایی»

” ألا بذِکرِاللهِ تَطمَئِنُّ القُلوب”

آدمیان هر اندازه دیوارهای زمان و مکان را فرو ریزند و آرزوی زندگی در دهکده ی جهانی را دست یافتنی تر ببینند ، گونه هایی از احساس تنهایی را با خود همراه دارند و در میان هم نوعان خود دارویی برای آن نمی یابند . به گفته ی تیلیخ :

” پیشرفت فناوری ، فاصله های زمانی و مکانی را برداشته اما بیگانگی دل ها از یکدیگر به گونه ی شگفت انگیزی افزایش یافته است ” .

این احساس تنهایی که یکی از عوامل پیدایش افسردگی است ، شکل های گوناگونی می یابد و در فراگیرترین حالت در قالب این آگاهی جلوه گر می شود که دیگران به دلیل نارسایی در علم و قدرت از گشودن گره ی بسیاری از مشکلات من ناتوانند . در این حالت اعتقاد به خدایی که در دانش و توانایی بی همتاست ، آدمی را از گرداب تنهایی می رهاند و خلوت با پروردگار یکتا را شیرین ترین لحظه ها می گرداند . امام علی علیه السلام این حقیقت را چنین با خدا نجوا می کند :

« خدایا ! تو به دوستانت از همه انس گیرنده تری و برای آنان که به تو توکل کنند از هر کس کاردان تر. …اگر تنهایی و غربتشان به وحشت اندازد یاد تو آنان را آرام سازد و اگر مصیبت ها بر آنان فرو بارد به تو پناه آرند و روی به درگاه تو دارند . چه می دانند سررشته ی کارها به دست توست و از قضایی خیزد که پای بست توست . » (نهج البلاغه.خطبه227)

(کلام جدید.دکتر حسن یوسفیان)