قرآن پژوهان در تعداد نام های قرآن اختلاف نظر دارند. ابوالفتح رازی در تفسیرش 43 نام برای قرآن ذکر کرده و زرکشی به نقل از قاضی ابوالمعالی 55 اسم برشمرده است. برخی هم شمار این اسامی را به 80 رسانده اند. بسیاری از عنوان هایی که این بزرگان ذکر کرده اند در شمار صفت به کار می رود اما از میان آن ها 4 عنوان به صورت اسم به کار رفته است:

1) «قرآن»؛ “بَل هُو قرآنٌ مَجید” (سوره بروج.آیه 21): 58 بار به همین صورت و 10 بار به صورت «قرآناً» به کار رفته است.

2) «کتاب»؛ “کتابٌ أنزلناهُ إلیک” (سوره ص.آیه 29): حدود 100 بار به کار رفته است.

3) «ذکر»؛ “إن هو إلا ذکرٌ و قرآنٌ مبین” (سوره یس.آیه 69): 20 بار به کار رفته است.

4) «فرقان»؛ “تبارکَ الّذی نَزّلَ الفرقانَ علی عبده” (سوره فرقان.آیه 1)

رزقانی «تنزیل» را نیز به اسامی فوق اضافه کرد.

سه عنوان «ذکر» و «فرقان» و «کتاب» میان قرآن و کتب آسمانی دیگر مشترک است و تنها «قرآن» به صورت اسم خاص برای این کتاب آسمانی مطرح است.

………………………………………………

پی نوشت:

(جمع آوری مطلب فوق توسط خانم نسرین رضایی عضو کانون پزوهشی مدرسه علمیه حضرت فاطمه الزهراء سلام الله علیها شهرستان آمل صورت گرفته است)